De Fokkerij
  Links
BouvierKennel d'Engelsehutte

De opstart van onze bouvierkennel d’Engelsehutte liep niet, zoals het dagelijkse leven eigenlijk, van een leien dakje. In 1986 kochten wij een bouvier bij Jef Cuypers uit Olen van kennel "de Gestelen". Een aangename ,stabiele reu zonder stamboom. De hond werd Bas genoemd en wij gingen ermee naar de club in Olen. Bas bleek een goede werkhond te zijn die door niets uit zijn lood was te slaan, hij gehoorzaamde goed en beet redelijk. Na een tijd deden we onze eerste show met Bas. Bas werd geknipt en op een honsdenshow in Mechelen, waar hij in jeugdklasse uitkwam, behaalde hij een 'goed'.
Er bleken dus wel wat foutjes aan die hond te zijn. Later werd Bas ziek en dat zorgde voor enige teleurstelling bij ons als beginnend bouvierfokker.



Na enkele hondenshows te hebben bezocht zagen we in Geel op de ‘Show der Zuiderkempen’ een reu in de ring staan die ons ten zeerste aanstond. Het was Brasil Donna van het Hangijzer. We spraken zijn baas aan en hij bleek pups te hebben. We maakten direct een afspraak om hem te bezoeken. De verkoop van de pup Cara Donna van 't Hangijzer was gauw beklonken.

Cara groeide op en bleef fel tot op het venijnige af. Ondanks bouvier Cara’s felheid beet ze aanvankelijk niet op de pakwerker maar wel op andere honden en zeker postbodes. Toch beslisten we met haar te fokken. Uit geldgebrek gingen we een dekking halen bij iemand van de club. Na een tweetal maanden werd ons eerste nest geboren: 6 reuen en 2 teven. We wachtten de stambomen af en brachten die naar de nieuwe eigenaars van de pups. De kwaliteit was vrij goed en de karakters waren oké.

Uit Cara’s nest werden 2 teven gehouden en hier werd verder mee gefokt maar de hondjes uit deze teef bleken wat te klein. Er werd verder gefokt met de beste reuen van bouvierfokkers uit België en Nederland maar nooit werd het gewenste resultaat behaald. Zo kwamen we er algauw achter dat je niet enkel grote namen moet nahollen maar vooral je eigen ding moet doen.



We kochten een nieuwe teef, Phreya van 't Lindekenshof' van mensen die de hond moesten wegdoen wegens omstandigheden. Phreya kwam uit oude Dafzichtbloedlijnen en ze werd gedekt door Khane Iranice van Rovika en dat was een schot in de roos. In een ver verleden waren het verwante bloedlijnen. Deze bouvierhondjes waren vrij, gezond,rustig en prima van bouw. Maar alweer waren we niet tevreden, de teefjes waren aan de flauwe kant en sommigen waakten niet voldoende naar ons oordeel.
Op een gegeven moment hebben we alles verkocht en weggegeven, de desillusie van een bouvierkennel uit te baten was nabij.

Maar toen kwamen in ons trimsalon mensen met een teef die ze graag zouden willen laten dekken. Maar ze wilden de last niet om een nest pups groot te brengen. Er werd een afspraak gemaakt dat ik zou fokken en zij kozen een pup. We gokten en gebruikten voor de dekking een IPO 3 hond , Ivan Cindy van de Jerowin, deze hond werkte goed en was HD-vrij. De teef, LeFreak van 't Hangijzer, was HD-B en uitmuntend met uitzonderlijk hard haar. Er kwamen 9 pups. 2 Teefjes bleven bij ons en na een jaar verkochten we één en behielden Ulica. In combinatie met de reuen V'Zorro en Darn Dog van Caya's home hebben we nu enkele prima honden zowel qua uiterlijk als karakter.

In deze jaren dat we met bouviers bezig zijn hebben we al veel mensen leren kennen, appreciëren en vervloeken. Geloof me, het is een vies wereldje, maar het is door mijn koppigheid en eigenzinnigheid dat ik nu zelf tevreden ben over de honden uit mijn kennel.



Onze referentie is niet de bekers, medailles en titels die ik behaald heb maar wel de mensen die onze honden hebben en tevreden zijn. Wat is men met een hond die kampioensvoorouders heeft maar zelf geen zak waard is, een hond die op de show staat te trippelen van nervositeit, een hond die uitmuntend haalt maar achter de benen van de baas kruipt als het er op aankomt.
Wij zijn altijd kritisch geweest op de honden die we fokten. Was het niet goed, dan werd er niet meer mee gefokt.

Ik heb ooit ruzie gemaakt over een teef die voortkwam uit een reu die alle shows platliep in België. Die teef was uitmuntend en beet zelfs op de pakwerker, maar ze was zo bang als een wezel, dus een angstbijter.
Ze zou zelfs geselecteerd worden maar ik wilde niet meedoen aan de selectie.
De eigenaar van de reu vond dat ik stom was want als de keurders de teef goed vonden zou dat toch een pluspunt zijn. Ik zei hem toen dat als zelfs de paus de hond goed zou vinden maar ik niet dat voor mij een uitgemaakte zaak zou zijn.



Jonge fokkers geloven te gemakkelijk de gevestigde fokkers maar komen er later achter dat shows een groot stuk komedie en voorafgemaakte afspraken zijn. Onze honden lopen goed op shows, presteren ook in africhting en gehoorzaamheid en de mensen hebben een gezonde, aangename hond. Dat zijn voor ons belangrijke zaken en zo willen wij het houden.

Laat U ook nooit overbluffen door fokkers die honden in het buitenland hebben zitten. Als fokker is het gemakkelijker honden naar bv. Amerika te verkopen want die mensen kennen nog minder van bouviers als de meeste particulieren hier.

Design by Het Fotohuis | Privacy